A beiramar como espazo fronteira, como límite entre dous mundos, a terra e o mar, como eixe central na vida e no tránsito nos pobos costeiros galegos. Barcos que chegan, descargas do peixe, subhastas, peixeiras nos cais, redeiras, o reparto do quiñón entre os mariñeiros, tránsito de xentes. Nos peiraos desenvolvíase unha actividade intensa. O mundo da pesca, como motor, inxerindo dinamismo, vitalidade ás ribeiras das vilas. Alén do papel económico as ribeiras das vilas servían, tamén, de espazo para a socialización. Faise preciso, entón, pluralizar o significado da palabra beiramar. Aparece así unha beiramar do traballo, do cotiá, do lecer, da relixiosidade.

Os paseos polos areais e as ribeiras protagonizaban o tempo de lecer. Coa transformación da fronte marítima, derivada do desenvolvemento de infraestruturas pesqueiras, xorden espazos portuarios e peiraos que se converten, tamén, en lugares onde ir pasear ou levar as crianzas. Así un espazo de traballo adquire a condición de espazo de lecer. Tamén os barcos, mais alá do seu papel como medio de produción, adoptan un papel escenográfico e se incorporan como elemento decorativo nas fotografías familiares.

En non poucas ocasións o mar alteraba a monotonía da cotidianeidade. Capturas accidentais ou lances extraordinarios, o varamento dun cetáceo, unha marusía excepcional mudaban o día a día. Eran arritmias no cotián, alteraban o tempo. Ao xeito de fragmentos de vida estes acontecementos íanse incorporando á memoria colectiva dos pobos. Construíase un mundo no que o mar e a ribeira tiñan un lugar central.
Nos areais, nos rochedos ou nos peiraos a rapazada incorporábase á comunidade. A súa presenza era permanente na ribeira. Entre as rochas aprendíase das cousas do mar, aprendíase a coñecer os ritmos das marés. Nos peiraos sábenselle os nomes ás sardiñas, maragotas, ollomoles. Sábese do palangre, dos trasmallos, do cerco. Vaise á seca, axudase nas tarefas de descarga. Botase unha man onde se pode. A convivencia nese ámbito servíalles os rapaces como proceso de formación e iniciación nun mundo que lles será propio.

Todas estas realidades son a que refliten as fotografías que forman os albumes familiares das vilas costeiras de Galiza. As imaxes falan dun mundo que tiña os pés no mar.

Cadro de itinerancias